Nieuws
#
Les 12 heures de la Chinelle 2011
De ene Chinelle is de andere niet, zegt men in Belgie weleens en dat is een waarheid als een koe. Het Enduro spektakel evenement van het jaar is ondertussen reeds aan zijn 32ste uitgave toe en Husqvarna rijdt mee met twee teams.
Joël Robert, stichter en bezieler van deze Enduro koers ‘pur sang’, heeft de organisatie overgedragen in handen van Eventsee, een toch wat meer commercieel gerichte organisatie. Dit jaar is er lichtjes gesleuteld aan de formule, zo wordt er teruggekeerd naar de formule van 2 manches van 6 uren.
Eerste start om middernacht en tweede omstreeks 11:00u ’s morgens. Het max. aantal toegelaten teams is opgetrokken van 100 naar 111 en nog overstijgt de vraag ruimschoots het aanbod, van een succesverhaal gesproken. Dat de ‘Sixdays’ roet in het eten komt gooien was al langer geweten en een paar Belgische toppers zitten dan ook noodgedwongen ‘vast’ in Finland. Even gaat het gerucht de ronde dat Jeff Goblet nog op het appel zou verschijnen maar de terugvluchten laten hem in de steek. Beetje jammer dat de FIM deze zesdaagse zo vroeg op de kalender heeft gezet… Om deze laatste reden is Frankrijk niet aanwezig op de zesdaagse en zien we een paar van die snelle jongens hier opduiken… Marc Bourgeois, Xavier De Soultrait,…
Husqvarna Vangenechten Racing is al jaren een vaste waarde op dit event en dat is ook dit jaar niet anders. Frans doet dit met hart en ziel en trekt met zijn enthousiasme de ganse ploeg mee. Zoon Ivan vormt samen met Peter S en Chris B, team 68 en schoonzoon Jeroen met Jan B en Marc H, team 69. Als moto gebruiken we dit jaar de nieuwe 449 Husqvarna. Ivan rijdt dit jaar met deze moto het BEC, voor hem geen geheimen dus. Voor de anderen zal het wel even wennen worden… De tweede moto wordt ons voorzien door MotoMondo, de invoerder van Husqvarna voor de Benelux, en is de demo moto waar Joël Smets een aantal wedstrijden van het BEC en ONK mee afwerkt dit jaar. Doelstelling, in de eerste plaats uitrijden en dan liefst zo hoog mogelijk eindigen in het klassement.
De verlichting wordt dit jaar volledig door Chris Boeren verzorgd, zowel voor de stands als op de moto, dat laatste is een speciaal model van Amerikaanse makelij dat daar voornamelijk in de woestijnrally’s wordt aangewend. De voorbereidingen verlopen vlot, na al die jaren kennen we zo’n beetje de gang van zaken, en vrijdagochtend zijn we weg. Technische controle en formele voorstelling van de teams is weer in hartje Philipville, daarna in colonne naar de Chinelle en rest van de dag gebruiken we om onze stands in te richten. Frans heeft weerom gezorgd voor een vooraf gemonteerde stand en catering terplaatse, dat is een hele zorg minder en dan kunnen we ons ten volle concentreren op de aankleding en de koers. Het is vrijdagavond, het weer zit goed, de stand oogt professioneel, het parcours knipoogt en wij, wij hebben honger. Met de ganse bende (17 man) vallen we een lokaal Italiaans restaurantje binnen, en dat het gesmaakt heeft… de patron doet er als afsluiter nog een limoncello bovenop, laat het bed nu maar komen.
Zaterdagochtend, nog steeds droog, nu ja de weersvoorspellingen zijn het al de ganse week niet met elkaar eens en we zien wel wat Sabine voor ons in petto heeft. Relaxed ontbijt, zelfs het zacht gekookt eitje ontbreekt niet en dan hop, naar de verplichte ochtend trainingen. Het parcours ligt er verbazend goed bij, beetje nat op sommige stukken maar daar weet de 449 wel raad mee. De moto stuurt erg precies en is bijzonder stabiel in de vele langsgroeven die al snel ontstaan.
Even willen mijn teammaten me de massa start om middernacht aan praten, maar dat is echt niet meer aan mij besteed, in plaats daarvan ‘mag’ ik de chronoronde doen die straks onze plaats op de startgrid zal bepalen. Omstreeks 13:00u begint het (flink) te regenen en dat zal de eerste uren niet meer ophouden. Ik schuif direct aan om mee bij de eersten de tijdsronde te kunnen doen (wijze raad van de ‘Vuc’ en die kan het weten), maar verknal em volledig. De modder lijkt nu wel bruin zeep en in een bocht tijdens een afdaling, draai ik het gas iets te bruusk dicht. Het achterwiel komt voorbij en ik ga flink onderuit. Geen slecht woord voor de moto, maar als ie daar dood ligt te wezen in de modder, is t’em verdorie zwaar te hanteren. Met een teleurstellende 95ste tijd staan we straks helemaal achteraan vrees ik. In team 68 doet Peter het iets beter en klokt af op een 72ste tijd.
Nu is er rust tot de avond valt, de oldtimers werken ondertussen hun 2 uren af op een verzopen parcours en 2/3 van het deelnemersveld ziet zich genoodzaakt de moto vroegtijdig aan de kant te zetten.
Ook de avondtrainingen zijn verplicht, er dient minimaal één volledige ronde te zijn geregistreerd bij de tijdsopname. Gezien de weersomstandigheden zien we dit enkel nuttig voor de piloot die de start zal nemen. Jeroen voelt zich duidelijk in zijn sas en laat de 28ste tijd noteren. De organisatie heeft lessen getrokken uit de vorige (natte) editie en heeft het parcours reeds ingekort, de meest moeilijke hellingen zijn eruit gehaald.
Ik ga even een kijkje nemen bij de grote afdaling na de start. Hola, hier gaan flink wat rijders tegen de grond en het afrijden verloopt niet altijd even elegant… De komende 2x 6-uren zullen een ‘survival of the fittest’ worden !
Middernacht komt nu snel dichterbij en de motoren worden klaargezet op de esplanade. Klokslag 12u komt het startschot maar van lopen komt er voor de piloten niet veel in huis. Het is meer een voorzichtig stappen want met die profielloze crossbotten heb je echt geen grip. Net als verleden jaar, komt Jeroen nu ook weer zeer vlot weg. Gaat die de stunt van vorige maal nog eens overdoen? Jawel hoor, na ronde één staan we ergens op de 30ste plaats en zijn tevens team 68 gepasseerd. ‘No fear and flying’. Na 1 uur komt Jeroen binnen, of tenminste we denken dat het de ‘Jerôme’ is. Onze mechaniekers, waaronder mijn zoon Tim, doen flink hun best om de moto rijklaar te houden. Lijkt wel onbegonnen werk maar vooral de radiators moeten proper. Nu is het mijn beurt en ik denk maar aan één ding, in welke versnelling ga ik die afdaling doen ? De sporen die er liggen zijn lang en diep en we weten allemaal dat de enige goeie manier om dit te doen, op snelheid is… Ik verman mezelf en voor het afrijden schakel ik een versnelling hoger, het gaat hard maar wonderwel goed en ook het opdraaien van het asfalt lukt aardig. Zeer stuurvast die moto, daar gaan we dan. In ronde 3 maak ik bij het uitrijden van de ‘carrière’ een inschattingsfout, ga onder het lint door en parkeer tegen een boom. Stuk van het voorspatbord maar voor de rest alles ok, met de hulp van twee behulpzame toeschouwers raak ik terug op het parcours. Ik besluit om niet al te diep te gaan en kom na 5 ronden binnen. Jan neemt over en rijdt een zeer mooie reeks, ronde na ronde gaat het sneller en we handhaven onze plaats in het algemeen klassement.
Ondertussen is team 68 ons terug gepasseerd en wel om de eenvoudige reden dat Ivan er, een super hoog tempo op aanhoud en verdorie 2 uren aan één stuk afmaalt, chapeau. Als Jan binnen komt zijn er problemen met het starten, blijkbaar vraagt de verlichting na volledig opwarmen meer power dan het systeem aankan, voor alle zekerheid vervangen we nog de spanningsregelaar (blijkt niet stuk, maar de temperatuur zegt wel ‘bien cuit’ ) en zullen verder rijden met de twee kleinste lichten. Sinds de start was het droog gebleven maar nu Jeroen terug de baan op gaat, zetten ze de hemelsluizen opnieuw open en hoe ! Volgens eerdere voorspellingen vanop de nabij gelegen luchtmachtbasis van Florennes, zou er vanaf 03:30 zo’n 40liter water per m2 komen en dat zal later ook kloppen. Het blijft regenen tot 08:00u ’s morgens. Omstreeks 04:15u komt het bericht dat de koersdirectie de manche zal afvlaggen om 05:00u en niet op het aanvankelijk voorziene 06:00u. ’T is 04:30u en Jeroen komt binnenwandelen met de moto aan de hand ! Kettingbreuk…aan het andere einde van het parcours nota bene. Snel vervangen is de boodschap en omstreeks 04:45u ga ik terug het parcours op voor de laatste ronde, uiteindelijk worden het er nog twee maar in welke omstandigheden ? De modder is meer water geworden en dat blijkt gek genoeg beter te rijden, maar ganse stukken van het parcours zijn ondertussen onder komen te staan. Vooral in de ‘tunnel’ staat het diep en geraak ik nog met moeite boven. Ik zie de zwart-wit geblokte vlag en mag de moto in het ‘parc ferme’ plaatsen. We drinken er nog eentje op de goede afloop en gaan slapen, of tenminste proberen want met al die adrenaline en cafeïne zit ik nog steeds op de roetsjbaan.
’s Morgens moet ik mezelf dwingen om op te staan en de goesting is ver zoek, het heeft nog heel de nacht geregend en ik zie weinig enthousiaste gezichten. Na een kort overleg tussen piloten en koersdirectie wordt er beslist om de tweede manche af te lasten, gezien de staat van het parcours is er niemand rouwig om denk ik. Chinelle 2011 zal de geschiedenis ingaan als kortste en wellicht natste ooit.
Het team van Despontin, Fraselle en De Soultrait winnen, voor de eerste maal, na 5uren en 30 rondes. Vangenechten, Boeren en Schepens sluiten af op een verdienstelijke 30ste plaats met 22 ronden en Schuer, Beyens en Heylen op een 42ste plaats en 20 ronden. Van de 111 gestarte teams, rijden er 70 de volledige 5-uren uit… Nog vermelden dat de andere twee teams van Grensland olv Dirk Matheusen, zeer verdienstelijk eindigen op de 8ste plaats voor team 54 en 40ste plaats voor team 55
De piloten van 68 & 69 danken Frans, Husqvarna en MotoMondo, alle helpers en supporters voor hun steun en onbaatzuchtige inzet. De meesten zijn klant bij Frans en klant is koning maar bij Vangenechten Racing ben je veel meer dan dat… De volledige uitslag vind je op : http://www.mylaps.com/results/showevent.jsp?id=698940
citaatje uit het winnende team :
« Cette course mérite d'être plus connu à l'étranger, l'ambiance y est top, vous êtes vraiment fou amis Belges, bravo à tous! »